زير بارند درختان که تعلق دارند ...

می خواهم بنويسم ، اما از انديشه تهی چگونه خامه بردارد و بر دفتر بی برگی خيال خويش بی تعلق بنگارد!
مات و سرگردانم و ندانم که چه نگارم !
منی که منم ، منی که همواره در پی خويشم ، کی تواند از بی خويشی ِ خويش دَم زند و از او بنگارد ... !
لاجرم آنچه دم زند ادعايی است سست و بی مایه ، گفتاری گزاف وخطی در پس ِ خط رندان زمانه ..!
هرگاه خواستم بنويسم با خودم رويارو شدم و باز ترسيدم ..! که حرفها همان حرفها بود و در کسوتی ديگر ... !

همه در پی دنيايی سرگردانند و من در پی نقطه ای! ، تلاقی دو خط شايد و يا نه بهتر بگويم نقطه تماس بين غيب و شهود...
همواره در سکوت و تنهاييم دل کندن را آموخته ام ، دل کندن از هر آنچه که تعلق را بر اين دنيای دنی بيفزاید، همچنانکه پیش از اينها دل کنده ام ....
بله ، تا وقتی که در عالم ظاهر و جمود بگرديم ، گمشده مان همچنان گم شده است و از پس هر دری ، در دگر ! می يابی و باز گمش می کنی ...
اما وقتی جلوه ای از عالم معنا را در وجودت بيابی و در آن سير کنی ديگر گمشده ای نيست ، از آن رو که عيان است ، پيدا نيست . ديگر همه چيز نيست و فقط يک چيزهست و آن یک همه اند و آن همه او…
و از اين عالم برايت چه خواهد ماند جز ذوق مستی ، سرسوزنی بس که تو را با خود ببرد تا هميشه ...