مگر می توان گفت..!

ای پادشه خوبان داد از غم تنهايی
دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآيی

ای کاش می توانستم چيزی بگويم، چيزی بنويسم..! ، اما به خدا که نمی توانم!
از کدام نگاه منتظر بنويسم ! از کدام نگاه ! که همه خوابند !!!!
چرا کسی ازبنای هزار تکه جانم ياد نمی کند! همان که آرام در کنار هزاران نگاه معصوم آررميده است...
چرا برای او سوگوار نيستيد!!! ، مگر او جان نداشت، مگر او روح نداشت...
او نيز مانند هزاران کودک ديگر، جگرگوشه جانم بود ، چرا کسی برايش اشک نريخت!
به من حق دهيد...
سکوتم را خرده مگيريد...!
برويد از زبان دگران بشنويد! ،آنها که خوب بلدند بنويسند!
اصلا مگر چيزی هم برای شنيدن مانده!
مگر می توان شنيد..!
مگر می توان ديد..!
مگر می توان گفت..!