خواب می ديدم

طرح اندام زمان سايه را می بلعيد
شهر خالی بود
يک نفر تنها، خميده بر اندام کهن، به عصايش زل زده بود
ساعت کهنه، نقش سالخوردگی اش را روی سنگفرش گذر سايه ای می مانست
گذر از خاطره ها...
و زمان خاطره اش را پی راهوار سپيد منتظر خواب می ديد
خمره ها، رف ها،
...

خواب می ديدم که صدايم کردی
بيدار شدم، گرم شدم،
دستان گرمت را محکم فشردم، گفتم: نروی ها
نگاهم کردی با هزار حرف
نرمی گونه ات را بر گونه ام گذاردی و گفتی: هستم، حتی اگر...
هنوز گرمی گونه ات باقی است
و من بيدارم، بيدار...