>
>
نه نویسنده
نه هنرمند
هيچ!
با دستان تهی
با چشمانی منتظر
می نويسم:
بهار عمرت جاويد
همين.
...
می آيی
پنهان در خيسی چشمان
می لغزی
بر گونه تر
می رسی
تا لبان خشکيده
داغی داغ
رسيده ای و حالا
می بو سمت
بهترين هديه است باور كن
Posted by: Yas at June 29, 2004 3:18 PM