وقتی دلم می‌گيرد...

نرم و آرام می‌رسی مدام در پی گام‌های خسته‌ام
انگار می‌دانی رهوار نفسهايم بی تو در دم می‌ميرد و نمی‌آيد باز

من در آستان نگاهت بی‌ سايه پی تکرار آيه عشقم
کعبه‌ای از نور تا به محراب وسجودم بر خاک
و چه غوغايی ای از آب و رنگ رسته ايستاده آينه رو در آينه
نزديکتر از آنی که بگويم نگاهم فرسنگ‌ها فرسنگ سنگفرش‌ها را تا شمار قدمهايت پاييد
تو اينجايی حتی نزديکتر و نزديکتر، نزديکتر از يک يک يادگارهايت

خيسم از شبنم نور‌خورده بلورآگين تنت
نفسم پيچيده در آشفتگی خيال انگيز هر رشته مويت
پيدايم و گمشده در تقدس چشمانت
دلباخته‌ام
مست...