وقتى خدا خنديد

شب به نيمه رسيده بود، درها بسته بود وپرده‌ها پوشيده، جام‌هايشان مغرورانه يكى در پى ديگر بالا مى‌رفت، مى‌خنديدند و الفاظ ناملموسى را به سلامتى هم در فضا مى‌چرخاندند و مسرور در نگاه هم پى سرخى گونه‌هايشان مى‌گشتند
مى‌خواستم زمان زودتر بگذرد و آن شب در خاطرم بميرد، اما نمى‌شد، من هنوز آنجا بودم، جايى كه نمى‌دانستم از چه رو بايد جور بودن و ماندنم را بكشم!

مى‌دانستم كه حضورم برايشان وصله‌اى‌ست نارنگ و ناخوشايند ومن اولين بارى بود كه ازين نارنگى در تضاد با كسانى كه آشنايشان بودم به خود مى‌باليدم اما براستى چه باليدن دردناكى!
در گوشه‌اى از اتاق دور از چشمان خمارشان روى تخت دراز كشيدم، نور مرده‌اى در اتاق سوسو مى‌كرد ومن وجود نحيفم را ميان سايه‌ها گم مى‌كردم
انگاردر ميان آن‌همه دلتنگى و سرگردانى حبس شده بودم، نمى‌دانستم چه كنم، گاه مى‌انديشيدم كه چنان مست باشم تا بى هيچ مقدمه‌اى فرياد زنم و آنها بگذارند به حساب بدمستى‌ام، اما من از باده ديگرى مست بودم، بى‌آنكه بدانند و ديوانه‌گى‌ام را دريابند، مست در هوشيارى تمام از عطر نفسهاى كسى كه آن لحظه پيراهنش در آغوشم بود
طعم خوش صدايش را در ذهنم ورق مى‌زدم و نگاهش را حرف به حرف مرور مى‌كردم، به لبهايش كه مى‌رسيدم داغ بودم، داغ داغ، حتى گلگون‌تر از حلقه‌ى مستى كه در چند قدمى‌ام صداى جام‌هاشان به گوش مى‌رسيد، پر مى‌شد و خالى
نمى‌دانم چقدر گذشت اما وقتى سرم را بلند كردم بالشم خيس‌خيس بود و گوشه‌هاى‌ پيرهنى كه محكم ميان بازوانم گره خورده‌بود خيس‌تر
سراغ ساك مهر شده‌ى سفرم رفتم و از گوشه‌اى به هزار مشقت صفحه‌اى يافتم، داخل سيستم صوتى گذاردم و چنين خواند و من ديوانه‌وار زير لب زمزمه‌اش كردم:
يك نفس با ما نشستى خانه بوى گل گرفت /  خانه‌ات آباد كاين ويرانه بوى گل گرفت
از پريشان‌گويى‌ام ديدى پريشان ‌خاطرم / زلف خود را شانه كردى شانه بوى گل گرفت
پرتو رنگ رخت با آن گل‌افشانى كه داشت / در زيارتگاه دل پروانه بوى گل گرفت
لعل گلرنگ تو را تا ساغر و مى بوسه زد /  ساقى انديشه‌ام پيمانه بوى گل گرفت
...
در حضورش كه آرام گرفتم صدايم كرد:‌ محمدى من! نماز
بلند شدم و با او در كنارش نماز گزاردم، انگار ظهر بود و ما هنوز در خلوت آرام و پاك بقعه‌ى بابا‌ركن‌الدين.
دست‌هايش را كه بوسيدم ديدم كه خدا هم خنديد...