ای عشق...

                

خیره شده‌ام به این صفحه و مانده‌ام در این پرسش که واحه یعنی چه؟ اصلا چرا واحه نقطه ندارد؟! مگر همه چیز از نقطه شروع نمی‌شود و یکجا به نقطه ختم؟ شاید هنوز واحه را آغازی نیست!
باران می‌بارد، نقطه، از آسمان و آنگاه سطح بر ابعاد کشیده و بی‌صورت اندامم و باز می‌نشیند کزکرده و داغ پشت پنجره‌ی خسته‌ی نگاهی که همیشه چشم به راه است.
پس کجایی تو در این گوشه‌ی دنیا؟! می‌آیی، می‌روی، بی آنکه نقطه‌ای باشد در انتها. می‌دانم، راه راه است و منزل بسیار، اما چه کنم با دل؟! آرام ندارد  و بی تو حتی پای منزلی دیگر.
امان از این عشق! اگر عاشق شده باشم؟ نه...
کسی می‌داند عشق را چگونه می‌نویسند؟ چگونه می‌خوانند و چگونه بر زبان می‌آورند؟
به یاد دارم روزگاری کسی می‌خواند "بمیرید،بمیرید در این عشق بمیرید..."
مگر می‌شود مرد بی‌آنکه بمیرم؟! و اگر، اگر...بمیرم؟ من که چیزی ندارم برای باختن! اما برای خدا کسی برایم از امامزاده داود پارچه‌ی سبز بیاورد و آنجا به جای من در برف‌ها فرو رود و سکوت سنگین آسمان را زمزمه کند.

مگذارید هفت‌سین هرسالم بی شمع بماند و سیب، انارش با من، از دستان پدربزرگم می‌چینم، که تمام عمرش پای درخت‌های انار گذشت و سایه‌ی خمیده‌ی تاک و کوزه‌ی نمزده‌ی باران.

باران عاشقم می‌کند، مثل تو که همه‌ی بارانی. انار می‌رویاندم درعطش گرمای تو، و سیب می‌بردم تا عطر خوش گیسوانت.
باران می‌آید عزیز، کجایی که بخوانی با من "می‌زند باران به شیشه..." کجایی که بخوانیم و برقصیم "ببار ای بارون ببار..."؟ بمان که سرم سنگین است بی شانه‌ی تو و نفس می‌گیرد بی‌ سینه‌ی تو. امشب که هوا بارانی‌ست بمان که در تو بمیرم و دست گیرم جام می تو، که من "بی می ناب زیستن نتوانم"
این است حال خراب واحه‌ی بی نقطه، نقطه.

سر خط...