برای امیرحسین سام

چه سخت است با کلمات و تکرار حروف چیزی را بیان کنی که نمی‌دانی چیست و می‌دانی! دیده‌ای که عطر خوش کوچه باغ‌های انار و گاهگل از خود بی‌خودت کند و بمانی و ندانی تا کجا بدوی با پای برهنه و خیس، تبدار، عاشق؟
وقتی نگاهم می‌کرد داغ بودم و در تب چشمانش عریان. می‌خواستم پنجه‌هایش تا ابد بنوازد  و زمان آهسته‌تر بگریزد. براستی که قداست و آرامش وجودش پیدا بود در هر پنجه‌ی ساز او و آشنا در زمزمه‌ی هر نفس خوش‌الحانش.
جای دوستان و آنانی که دلیل این دیدارشدند خالی! کاش می‌بودند و با گوش دل می‌دیدند و می‌شنیدند! بی سبب قرعه به نام من افتاد و بی شک این همه بیش از آنی بود که من لایق آن باشم!
مگر می‌شود کارهایش، و بهتر بگویم، سوز و گداز جانش به حق به جان آدمی ننشیند؟! که این‌ها عاشقانه‌های اوست و در یک کلام، نقش عشق.
اما چرا نقش؟! از من بپرسید که گاه به گاه با خون دل پرده‌ای می‌نگارم و آخر هیچ! امیرحسین نه به عقیده‌ی من که به حتم، او با پرده پرده‌‌‌ی سازش نقشی دگر می‌زند و هربار پرده‌ای ناتمام در تلالو و بازی رنگ‌ها می‌آفریند بی‌رنگ.
همت بلندش را می‌ستایم و دستان هنرمندش را عاشقانه می‌بوسم.
این روزها همه‌ی وجودم "صبح، بهار، باران" را که دستمایه‌ی هنرش هست و بس، زمزمه می‌کند و با هر صبح تمنای بارانی دوباره دارد و دیداری نو.
ناگفته‌ها بسیار است و هر چه من بگویم کم. دوست عزیزمان پرنیان چونان نیک و به‌جا از این دیدار قلم زده که من ماندم چه بنویسم! اما در آخر همین را اضافه می‌کنم که:
" امیرحسين عزیز، سپاس و درود بی‌حد بر این همه مهربانی تو"