قاب دلتنگی

                       

اتاق‌تکانی می‌کردم که این کاغذ آبی خاک خورده را پیدا کردم! اگر می‌دانستید که چه دلتنگ شدم! اگر می‌دانستید... این نقاشی خاطره‌ی خلوت پاک اتاق کوچکی‌ست که آن روزها نمی‌دانستم مرا به کجا خواهد برد و اعتبارش به مهر یاد که خواهد شد. دیگر آن خانه و آن اتاق کوچک نیست، اما انگار هنوز آنجایم، وقتی روح سرکش‌ام هر شب نگاه‌ام را می‌کشاند تا پشت پنجره‌ی خیس و مات‌اش، وقتی آقای مهری از پنجره‌ی بالا صدا می‌زند " باران زده محمد آقا، عجب هوایی‌ست، راستی پول شارژ این ماه هم شده..." و من نشسته‌ام منتظر اینکه تنها صدای تو را بشنوم...
حالا دلتنگی‌ام را، بهانه‌ام را، نفس‌ام را قاب کرده‌ام، نفس می‌کشم و می‌خوانم‌ات بی بهانه.