قرار بی‌ قرار

قرار است روی میز شمع بگذارم. کنار گل‌های سفید و سرخ، روی نگاه خاطره‌ی این پیرهن آبی و وسوسه‌ی خوش عطر آن یکی صورتی. قرار است چشمانم را در آسمان تغزل قامت‌ات بگردانم و بی کرانگی را در منظومه‌ای دیگر جاودانه سازم، بمانم در گردش هر هجای نام‌ات که "بودن" را معنا می‌کند، بی هیچ حرف شرطی برای گزاره‌ی "نبودن".
بله "مسئله این است!"و دیگر هیچ. که ما حل کرده ايم تمام مجهولات را در لذت یک لیوان چای، وقتی در نگاه هم خیره مانده‌ایم، و تنها لیوان چای‌مان به خود می‌لرزد. سرد است و ما چقدرداغیم! وقتی تب کرده‌ایم و چشمانمان آبستن است از نگاه هم.
قرار است صدایم کنی و من برای‌ات چای بریزم. قرار است مشق بنویسم و تو کلمه به کلمه بشماری و باز بپرسی: "چندتا شد؟". می‌خواهم جریمه‌ام کنی، سرمشق دفترم را بنویس "دوستت دارم".
هنوز اينجا نشسته‌ام و تو آنجا. نگران‌ام که نکند پای‌ات خسته شود، حرکت دستهایت را دنبال می‌کنم، حرکت لب‌هایت. و دیگر پلک نمی‌زنم، دیگر سوال نمی‌کنم. حتما رفوزه می‌شوم! اصلا چه بهتر! باید رفوزه شد. اگر مو فرفری سوال کند؟...! یک موی فر هم روی سرش نمی‌گذارم! و من اخم‌هایم را در هم می‌کنم و بی‌صدا با هم می‌خندیم.
قرار است فردا باران ببارد.
قرار است بدزدم‌ات، همین فردا
و یک بعلاوه‌ی یک بشود یک
قرار است...
وای یادم رفت!
که... ببوسمت.
مسئله بی مسئله.