پیکره 1

دستهایم گرم می‌شود، وقتی سرانگشتانم نفسهای این توده‌ی گلین را ذره ذره می‌کاود و آهسته شکل می‌دهد، تو آنجائی، آن‌طرف‌تر، روی صندلی کارگاه، و این گرمای توست که جان می‌بخشد هر چه هست پیدا و نهان را.
این توده‌ی گلین، این خاک، این سقف که تنهاست با خاطره من در این نیمه شب تابستان. مرداد است و هوا داغ، مرداد است و هوا پر عطش، مرداد است و مرداد. مرداد بود که متولد شدم در جایی به جز تقویم دیواری، روی این فقیرانه‌ی پر گل، با گلهای زرد و پیچک، با گل‌های...آه... پیچک من، نازمن، پیچیده‌ام در تو، پیچیده‌ای در من. شب از نیمه گذشته‌است، بوی خاک می‌دهم و تو می‌خندی، با آن لب خندان همیشگی، می‌خندی و صدایم می‌کنی: "آهای محمدی من، بخند، اخمو نباش موقع کار" می‌خندم و از اینجا بلند بلند صدا یت می‌زنم. میدانی یاد چه افتادم؟ یاد آن روزهائی که صبح تا چشم وا می‌کردی پیش تو بودم و تو با آن چشمهای پف کرده می‌گفتی "سلام محمدی"  و می‌گفتم:" سلام پفالوی خوشگل من، فدای تو بشه محمدی"
نشسته‌ای آنجا و نگاه‌ام می‌کنی، تنها تو می‌دانی که ناز تو چقدر خریدار دارد! ومن می‌میرم برای نازکردن‌های تو.
خطوط اصلی صورت‌ات را دنبال می‌کنم، با انگشت شست، آهسته و آرام. مثل همیشه که دیوانه‌ی لغزاندن انگشتهایم روی حجم خوش‌تراش صورت‌ات بوده ام و هستم. نگاه کن... آهسته‌تر و نزدیکتر، روی گونه‌ها، چقدر نزدیکی، چقدر...
چه تلالویی دارد پوست سپید صورت‌ات زیر نور مرده‌ی این اتاق، می‌شود شنید، تو را و حتی نفس‌های پوست تن‌ات را........